Hoe ik aan mijn Collieverslaving gekomen ben!

Hoi,

Ik ben Christine Koning en heet je van harte welkom op mijn site “dreamcollies”.

Zo’n 35 jaar geleden kocht ik mijn eerste hondje (dom genoeg in een winkel, maar ik wist toen niet beter). Het was zo’n Humpie (rechterfoto), dus dat werd zijn naam. Een kanjer van een hond, maar hij had zo de nodige kwaaltjes! Na een jaar of 7 kochten wij een tweede hondje (Pasca, links) erbij (ook weer in een winkel) en je raadt het al…..ook met de nodige kwaaltjes!

Humpie is 13 jaar geworden en Pasca 7. De dag dat ze beiden in moesten slapen, omdat het gewoon niet verder ging was natuurlijk een groot drama. Het huis zo leeg, mijn lieve vloerkleedjes waren er niet meer.

Inmiddels waren er ook al twee poezebeesten in ons huis opgenomen: Dropje (rechts), een zwart/witte kater en Turbo, een zwarte kater (links).

Toch was het huis leeg zonder blaffertjes en het besluit was snel genomen: er moest weer een hondje komen.

Na een zoektocht in de kranten vonden we een nestje in Dronten en ja hoor, er werd een pupje uitgezocht: Humpie II. Een diertje wat ietwat weg had van een Golden Retriever, maar het beslist niet was! Een schat van een dier en ik vond dat hij ook een maatje moest hebben. 6 weken later kwam Falkor, een kruising tussen een Collie en een Mechelse herder.

DAAR BEGON MIJN LIEFDE VOOR DE COLLIE !!!!

Mijn wens: Ooit in mijn leven zou ik een echte collie nemen!

In 1996 was het dan zover! Lasha, een tri-color collie was mijn eerste echte collie.

Een kanjer van een hond en in 1999 kwam de tweede, een sable collie: Laddy.

We hadden dus 4 honden in huis!

Inmiddels was onze kater Dropje overleden en hadden we 2 andere poezebeesten erbij genomen: Spetter en Bliksem.

Een hele dierentuin, maar reuze gezellig.

Humpie II overleed op 13-jarige leeftijd en Falkor toen zij 16 jaar was, en we besloten het bij twee honden te houden.

Spetter overleed en er kwamen weer 2 poezebeesten bij: Djinni en Flux (dus het aantal poezen stond op 3).

De fokkers van mijn Lasha en Laddy belden op. Ze hadden weer een nestje! We gingen natúúrlijk kijken, maar wel met het gezegde erbij dat we beslíst geen hondje zouden nemen!

Maar het bloed kruipt waar het niet gaan kan en Layca (een sable collie) kwam erbij.

Drie van die collie-kanjers. Wat hebben we genoten, wat hebben we plezier gehad!

TOTDAT HET NOODLOT TOESLOEG

Het weekend voor Kerst 2005 werd onze Lasha (onze zwart/wit/bruine, zoals we haar liefkozend noemden) ZIEK.

Ze ging vreselijk braken. Eerst denk je ‘een griepje’, maar toen ze na een week allemaal lekkere dingetjes ging weigeren, zoals tartaar en kipfilet ben ik naar de dierenarts gegaan. Daar kreeg ze injecties en medicijnen mee om de braakneigingen te stoppen. Toen dat niet hielp…weer naar de dierenarts. Foto’s gemaakt…..er was een schaduw te zien in het gebied tussen de maag en de nieren. Bloedonderzoek gedaan…daar was niets ernstigs te vinden, behalve een verhoogd kreatinine gehalte, wat kan duiden op een aankomend nierfalen. Ze bleef ernstige braakneigingen houden, maar er kwam niets uit behalve wat slijm. Ze vermagerde sterk en we probeerden alles om toch maar wat naar binnen te krijgen.

Nieuwjaarsdag (2006) was het zo erg dat we hals over kop naar de dierenarts moesten. We waren bang voor een maagtorsie. Meteen werden we doorgestuurd naar de dierenkliniek in Emmeloord. Weer foto’s en weer niets te zien. Ze kreeg injecties en medicijnen mee. De volgende dag voor een echo naar Emmeloord, maar van tevoren moesten we langs de dierenarts in Lelystad, omdat ze vreselijke braakneigingen had. Ik durfde zo niet met haar de grote weg op.

Op de Echo waren gassen te zien in maag en darmen en wat oneffenheden op de milt. Er volgde een miltpunctie. Ze onderging het allemaal lijdzaam.

Alles was oké. We stonden voor een raadsel!

Totdat ze donderdags met haar rechterachterpoot mank ging lopen en haar teentjes zich onder haar voetje bogen. Ze liep dus op de bovenkant van haar pootje. Weer naar de dierenarts. Er werd aan een neurologisch probleem gedacht.

Zondag’s ging het ook mis met haar andere achterpootje en ze ging slepen.

Die avond werd het zó erg dat Rob en ik besloten haar de volgende dag in te laten slapen om verder lijden te stoppen!

De laatste nacht dat ze bij ons was weigerden ook haar voorpoten dienst en heeft ze vreselijk liggen huilen en piepen, haar functies gingen snel achteruit.

Maandagmorgen 9 januari 2006 hebben we haar in laten slapen.

Ze heeft  3½  maand voor haar 10 de verjaardag om 9.15 uur haar oogjes voorgoed gesloten.

Zo liep ze nog als een jonge hond spelletjes te doen en een paar weken later was ze er niet meer.

Ja, ik mis mijn KANJER vreselijk Het was mijn eerste Collie en ze heeft een diepe indruk op mij achtergelaten die nooit uitgewist zal worden.

LIEVE LASHA….IK ZAL JE NOOIT VERGETEN.

Met een diep verdriet in het hart gingen we verder met de twee overgebleven collies, daar moesten we tenminste weer voor verder!

We probeerden de draad op te pakken en er voor hun te zijn.

MAAR HET NOODLOT SLOEG WEER TOE!

In een tijdsbestek van 4 maanden werd ons aller LADDY ziek.

Na de dood van Lasha was zij erg veranderd, we zagen haar ouder worden. Haar weerstand ging achteruit: dan was ze verkouden, dan had ze keelpijn, of heel vieze oogjes.

Dinsdag 9 mei 2006 ging ik met haar naar de dierenarts, want ze had een verstopping in haar darm. Ook voor haar kreeg ik medicijnen mee. Ik zag Laddy met de dag achteruit gaan. Ze had vermoedelijk iets aan haar lever. Haar tandvlees verkleurde geel.

Vrijdag ’s ochtends weer met haar naar de dierenarts. Zij zag het heel duister in.

Er werd bloed afgenomen en men constateerde een ernstige bloedafbraak. Het ging zo snel, dat ik haar diezelfde dag nog heb moeten laten inslapen!

Op vrijdagavond 12 mei 2006 heeft Laddy om 21.16 uur haar oogjes voorgoed gesloten.

Nog nauwelijks bekomen van de dood van Lasha ging onze tweede kanjer van ons heen. Ze heeft de nog jonge leeftijd van 6 ½ jaar maar mogen bereiken.

LIEVE LADDY….OOK JOU ZAL IK NOOIT VERGETEN

Het werd stil in huis……er heerste verslagenheid en verdriet.

LAYCA onze laatst overgebleven Collie was in zeer korte tijd twee speelkameraadjes kwijt geraakt en werd stiller.

Ik maakte mij ernstig zorgen over haar en ben uiteindelijk op zoek gegaan naar een maatje voor haar. Dat ging natuurlijk niet zo maar even snel, want je wilt het weloverwogen doen.

We hebben zelfs Layca een keer laten dekken om uit een eventueel nestje een pupje te kiezen, maar het mocht niet zo zijn. Layca was schijnzwanger. Toen heb ik de moed even opgegeven. Ik besloot te wachten met zoeken.

Totdat iemand mij attendeerde op een Collie van 5 maanden in Groningen. Hij zocht een nieuw thuis. Op naar Groningen dus…… !!!

En daar zat hij dan, de kanjer. Een reutje, zo’n schat, daar kon ik niet omheen. En zijn naam was MAYCA.

Zijn naam moest veranderd worden, want Layca en Mayca…..dat wekt verwarring

Fred, een goede vriend van mij was mee om hem op te halen, zodat ik in de auto de volledige aandacht voor mijn nieuwe aanwinst kon hebben. Hij stelde voor Mayca om te dopen in LUCKY. Tenslotte had ik geluk met zo’n lieve kanjer en had hij geluk met zijn nieuwe thuis!!!

Het heeft zo moeten zijn dat hij bij ons terecht kwam, want wat schetste mijn verbazing toen ik in zijn paspoort keek? Zijn geboortedatum was de datum waarop Laddy gestorven was!

En hier start een nieuw begin!

Layca en Lucky werden de dikste vriendjes….er bloeide iets moois op!

EEN BLIJDE GEBEURTENIS !!!

Het valt natuurlijk niet moeilijk te begrijpen dat de twee innig verliefd werden op elkaar en…..ja hoor….bij de eerstvolgende loopsheid van Layca…je raadt het wel!

Er brak een spannende tijd aan. Zou de dekking gelukt zijn???

En er was maar één manier om daar achter te komen: een echo laten maken!!!

EN JA HOOR….ZE WAS IN BLIJDE VERWACHTING!

Op de echo waren 4 kleine pupjes te zien. Eindelijk weer eens iets fijns en prachtigs in het vooruitzicht! Moeder Layca…en natuurlijk ook vader Lucky werden gefeliciteerd, geknuffeld en kregen heel veel lekkere hapjes.

Vanaf de helft van de zwangerschap kreeg Layca alles wat maar goed voor haar was om haar in een top conditie te houden en ze genoot ervan, de rakker.

Ze groeide en groeide en het moment van de bevalling brak aan.

Twee nachten voor de uitgerekende datum ben ik bij haar gaan slapen in de huiskamer, waar ik een speciale puppyren had neergezet. En zaterdag 16 juni 2007 was het zover!!!

Om 8 uur in de ochtend brak haar vruchtwater en om 8.10 was het eerste pupje geboren. Wat ging dat snel! Ze was er zelf helemaal door overdonderd, maar wist precies wat ze moest doen. Prachtig dat instinct! Daar zouden heel wat mensen nog wat van kunnen leren! En alles ging goed en wat een kanjer was het: 230 gram.

Een uur later (9.17) volgde de tweede pup: 210 gram

9.27 uur de derde:   200 gram

9.40 uur de vierde:   190 gram

We dachten dat we er waren, maar nee hoor;

10.05 uur de vijfde:      220 gram

10.27 uur de zesde:     220 gram

10.54 uur de zevende: 220 gram

Hield het dan nooit op? En ze ging maar door…met het grootste gemak!!!

11.20 uur de achtste:    250 gram

Dit zou dan toch wel de laatste zijn? Maar daar kwam er nóg één

11.33 uur: de negende:  220 gram

En toen was het op! Als je er 4 verwacht en er komen er 9 sta je wel met enorm grote ogen te kijken. Waar had ze deze pupjes allemaal verstopt? Zo dik was ze toch niet!

Nou ja, ik kan in ieder geval vertellen dat het een zeer blijde gebeurtenis was!